Skip to main content

Dont go out Kittie

Neither I dislike pets nor do I hate them. We have never had pets at home in India. My grandma didn’t like it and my mom didn’t like it, so we didn’t have a pet at home. It is an old saying that ‘Soldiers like Dogs and Artists like Cats’. I am not sure if I fit into either of those categories but, I like kittens and puppies more than their adult versions.

Pets have always seen me as a friendly person, I am fortunate that way not to receive any bites from any of the pets I have encountered with. When I moved to the current house, my housemate asked if it is OK for him to have pets. I replied affirmative as long as I don’t encounter a big, fiery dog. But, the pet turned to out to be a black cat.

Neither he was a cat nor was he black. I would rather call him a kitten and brownish black. I asked if the kitten has a pet name but, my housemate said he had forgotten to think of a name. He called it simply ‘Kittie’. My housemate’s way of taking care of pets is just ignoring them 90% of the time and cuddling them 10% of the time. I wonder what purpose it serves to keep a bird caged for all the time, feeding it, watering it but never looked if it is OK. Without proper feeding, while he was away, fishes in tank gave their life one by one finally leaving a tank of full of muddy water.

Let’s talk about the cat kitten. I didn’t like the kitten, honestly. I mean it was sticking to whoever is nearby. If my housemate was present, it will keep ‘meow’ing around his legs, laps and if he’s not there, I will be his pet. While watching Telly, he would come and sit on the laptop and will continue to disturb with his ‘meow’s unless you are stroking him gently. When I sit on the couch with my laptop, he would come and sit comfortably on the keyboard and will start sleeping. What an annoying little kittie!

When my housemate goes away, it is a nightmare really. He would ask me to feed the kittie, I will try to do it. But, even after eating 1 full container of cat food (yuk, it smells!) he will be purring my legs and ask me to feed him more. Before sleep, my housemate will put the kitten into a small room, when I try to do that he ‘meow’s with such a tone that will evoke sympathy from anyone. Eventually, he will meow his way into my bed and sleep with me till morning. Even if I arrange a small bed with spare bed sheets, he wouldn’t get out of the comfyness of my bed. Bad Kittie, I will get rid you out once my housemate comes.

There is a funny game the kittie (and we) would like to play. When you point a laser gun (from a cigarette lighter), the kittie will chase the red light trying to catch it. It is fun to try it if you have a kitten or puppy. We were using it to improve his reflexes to make him more alert. For this reason, we won’t let him out of the house as there is a big highway with heavy traffic on it. My housemate may have thought that I didn’t like ‘kittie’. On a night, I accidentally let him out when I my housemate was away. I was afraid he might get killed by the traffic on the road, searched him on the cold night but couldn’t find him. Without any interest to play hide-and-seek, I got inside my room and slept well only to be disturbed by the kittie’s meow calls. It was past midnight, he wanted to get back into the house. I let him in with a warning to not to stray outside (as if he cares!).

Another day, I was getting in to the home back from office and my housemate opened the door to go outside. In a split second, kittie, tried to sneak out and I said aloud, ‘Don’t go out, kittie’. He has already slipped out. My housemate after few hours, knocked my door and said, ‘The kittie has gone. He was run over by a car or truck. Probably, I should’ve listened to you when you said not to let out.’ I was silent. He continued, ‘He wouldn’t disturb you anymore. I have put him to rest in the garden.’ I keep to myself usually when I come home, my housemate and myself - we speak very few words. On the day, I told him I am sorry. He said, ‘that’s fine. He’s just sleeping in the garden’.

After few moments, my housemate came again. He asked if I would like to watch a Teleserial (Underbelly) with him which was banned in Victoria due to some judicial reasons. I knew I hated it as I don’t like teleserials. I replied, ‘oh lovely, let us watch’. I started to miss Kittie. Even after seven months, I miss him.


Popular posts from this blog

பறவையே, எங்கு இருக்கிறாய்!

TLDR; If you merely wish for something and do nothing, you may not get it. If you seek with intent, the universe will bring it to you.   முன்னொரு காலத்துல கிம்ப்பியில் (Gympie, QLD) வாழ்ந்தப்ப, ஒரு நாள் காலங்காத்தால 6 மணிக்கு கொக்கரக்கோன்னு கோழி கூவறதுக்கு முன்னால, அந்த பறவையோட பாடலை முதல் முதலாக் கேட்டேன். குரல் ரொம்ப நல்லாவும், பாட்டு வித்தியாசமாவும் இருந்ததால, என்ன பறவையா இருக்கும்னு தூக்கத்தை மறந்து யோசிச்சேன். அந்தப் பறவை எப்படி இருக்கும்னு பார்க்க ஆசையா வந்துந்துச்சு. (கவிதை மொழியில் யாரோ ஒரு பெண்ணை உருவகப்படுத்தல ப்ரோ; சத்தியமா பறக்கிற பறவையேதான்!) அப்புறம், காலைப்பசி வந்ததும், ஆர்வம் பறந்துபோய், இன்னொரு நாள் பாத்துக்கலாம்னு, மூக்கு புடிக்க சாப்டுட்டு, ஆபீஸ் போய்ட்டேன். இது சில, பல நாட்கள் தொடர்ந்தது. பாக்காமலே, அந்த பறவை மேல ஒரு ‘இது’. இதுன்னா, ஒரு ஆர்வம். ஒரு நாள், அந்தப் பறவையை அடையாளம் காண முடியுமான்னு ஆபீஸ் நண்பரிடம், கேட்டேன். ‘பார்க்க எப்படி இருந்துச்சு?’ன்னு அவர் கேக்க;   ‘பார்க்கவே இல்லையே!’ நான் சொல்ல;  ‘குரல் எந்த மாதிரி பேட்டர்ன்’ன்னு திரும்ப அவர் கேட்க,  அடுத்த பதின

அவர்களும், நானும்!

அவர்கள்: “என்னங்க... உங்க வீட்டு டிவி ரொம்ப சிறுசா இருக்கு?” நான்: எங்க வீட்ல பெருசா இருக்கிற 170 இன்ச் புத்தக அலமாரி-யை கவனிச்சீங்களா? அவர்கள்: “XYZ (Private School) பள்ளிக்கூடந்தான் (or ABC டீச்சர்தான்) பெஸ்ட் , என் பொண்ணு அங்கதான் படிக்கிறா..நீங்களும் உங்க பையன அங்க சேத்துடுங்களேன்” நான்: ஸ்கூல் பீஸ் கட்டறீங்கன்னா, இப்பவே நாங்க ரெடி!  அவர்கள்: “கார் வேற பழசாயிடுச்சு, வேற வாங்கிடுங்களேன்..” நான்: நீங்க எப்ப அனுமதி கொடுப்பீங்கன்னுதான், பணப்பையோட காத்துக்கிட்டிருந்தோம், தோ கிளம்பிட்டோம்! அவர்கள்: “வாங்கறதுதான் வாங்கறீங்க..புது காராவே வாங்கிடுங்களேன்...”  நான்: நீங்களே ஒண்ணு வாங்கி கொடுத்துடுங்களேன், நன்றியோடு வாங்கிக்கிறோம். கேஷா... கார்டா... ப்ரோ? அவர்கள்: "வெயிட் குறைக்கிறதெல்லாம் பெரிய மேட்டரே இல்ல ப்ரோ...டெய்லி வெறும் வயித்தில 'ஹாட் வாட்டர் + லெமன் ஜூஸ்' 45 நாள் விடாம குடிங்க.. வேற ஒண்ணும் செய்ய தேவையில்லை...சூப்பர்-ஆ ஸ்லிம் ஆயிடுவீங்க" நான்: வெயிட் குறைக்கிறதுக்கு டிப்ஸ் கேட்டனா நான்...? நான்: “உங்க பையனுக்குத் தமிழ் படிக்க சொல்லிக்

கல் தோன்றி, மண் தோன்றா

  “கல்  தோன்றி,  மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்தகுடி தமிழ்க் குடி”  இந்த Punch  Dialogue-ஐ  சொல்லி ஆரம்பிக்கப்பட்டு, கைதட்டல் வாங்கிய தமிழ்ப்  பேச்சுகள் தமிழ் மேடைப் பேச்சு வரலாற்றில் மூவாயிரம் கோடியே முன்னூற்று முப்பத்து மூணு இருக்கும்.   முனைவர் கண்ணபிரான் ரவிசங்கர் (கரச) எழுதிய ‘ அறியப்படாத தமிழ்மொழி ’ என்னும் புத்தகத்தை  படிக்கும்வரை நானும் ஏதோ ஒரு புலவர்  பிற்காலத்தில் வரப்போற, ‘ஓங்கி அடிச்சா  ஒன்றரை டன்ன்னுடா’க்கு கைதட்டி குதுகலிக்கும் தமிழ் மக்களுக்கு புகழ்ச்சி புடிக்கும்ன்னு இதை எழுதி வைச்சிட்டு போயிட்டாரோன்னு கடந்து போயிருக்கேன்.   அதெப்படி? கல்,  மண் தோன்றுமுன்னே தமிழ்க் குடிமக்கள் பிறந்து விட்டார்களா? இல்ல, தமிழ் மொழி மற்ற மொழிகளை  விட அவ்வளவு பழமையானதா? ன்னு  ஆராய்ச்சி செஞ்சு புத்தகத்தின் முதல் கட்டுரையாக  எழுதி இருக்கார் கரச (   சரி,  எங்கே  இருந்து வந்தது இந்த இரண்டு வரிகள்? ஐயனாரிதனர் என்பவர் எழுதிய புறப்பொருள் வெண்பா மாலை என்ற இலக்கண நூலில் வரும் பாடல்தான் அது.  பொய் அகல, நாளும் புகழ் விளைத்தல் என் வியப்பாம்?  வையகம் போர்த்த, வயங்கு ஒலிநீ